| < Sierpień 2014 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Zakładki:
EGIPT, EGIPT I JESZCZE RAZ EGIPT
RSS
poniedziałek, 05 marca 2007
Tutechamon.
Faraonowie i królowe
 

Tutenchamon, ostatni król XVIII dynastii, sprawował rządy, które trwały mniej niż 10 lat. Zmarł nagle w wieku nastoletnim. Mimo to jest najbardziej znanym faraonem egipskim.

Stał się słynny po odkryciu jego grobowca, pełnego niezwykłych skarbów, takich jak sarkofag, złota maska i około 5 tysięcy innych wartościowych przedmiotów.Z odkryciem grobowca łączono kilka tajemniczych zgonów osób, które brały udział w pracach wykopaliskowych. Niektórzy przypisują to klątwie.

Podczas swoich krótkich rządów Tutenchamon zrobił wiele, aby naprawić szkody wyrządzone przez swego ojca Echnatona. Młody król przeniósł stolicę z powrotem do Memfis i przywrócił dawny kult Amona.

18:22, egipt1324
Link Komentarze (1) »
czwartek, 22 lutego 2007
KONKURS!
kim on jest?
Odpowiedź przysyłajcie w komentach.
Pierwsza dobra odpowiedź dostanie 100 komentów.
Druga 50 komci.
Trzecia 20 komci.
ROZWIĄZANIE KONKURSU 16.6.07.
Podpowiedź to (najmłodszy faraon)
17:37, egipt1324
Link Dodaj komentarz »
Łatwiej zapamietasz patrząc na zdjęcia.

Ramses I with Gods of the Underworld, Valley of Kings -   Egyptian Art

 

 

 

Mapa Egiptu

16:53, egipt1324
Link Dodaj komentarz »
Grobowiec tutenchamona.

ODKRYCIE GROBOWCA

  

...26 listopada 1922 roku, brytyjski archeolog Howard Carter oraz jego sponsor sir lord Carnarvon weszli z ciemnego korytarza do grobowca Tutanchamona. „Gdy tylko moje oczy przyzwyczaiły się do światła... – pisał później Carter - ...osłupiałem z wrażenia!” Znajdowali się jak na razie w przedsionku. Wszędzie było mnóstwo porozrzucanych rzeczy. Wszystko pozostawało na swoim miejscu, tak jak w chwili pogrzebu – komora pełna była żywności, mebli i różnych przedmiotów. W migotliwym świetle ukazały się wyrzeźbione głowy zwierząt; pozłacane łoża, złote koła rydwanów, alabastrowe wazy, inkrustowany sarkofag oraz złoty tron - wszystko stłoczone na sobie, tworząc niewyobrażalne bogactwo. Po prawej stronie dwa posągi o naturalnych rozmiarach stały na straży następnego opieczętowanego pomieszczenia - zapowiadając kolejne, ekscytujące odkrycia. Dwaj odkrywcy zdali sobie właśnie sprawę, że weszli do nietkniętego przez rabusiów grobowca, zapieczętowanego ponad 3200 lat temu!
Aby wejść do następnego pomieszczenia, którym była komora grobowa, należało uprzątnąć przedsionek, co zajęło odkrywcom 3 miesiące. Dopiero potem nadszedł ten najbardziej ekscytujący, przyśpieszający bicie serca moment dla archeologa; moment, który nagradza wszystkie trudy związane z odnalezieniem skarbu; moment otwarcia komory grobowej.

KOMORA GROBOWA


17 lutego 1923 roku Carter rozpoczął odłupywać gips z drzwi w asyście grupki zaproszonych wybrańców. Po kilku minutach wykonał otwór na tyle duży, by móc wetknąć do wnętrza lampę. To, co ujrzał, zdumiało go: mniej więcej metr od drzwi stała masywna złota ściana, ciągnąca się tak daleko, jak tylko sięgał wzrok. „Wszędzie błyszczało złoto” – pisał Carter. Rzeczywiście, cała komora grobowa wypełniona była niezmierzoną ilością przedmiotów: drogocenne kufry, alabastrowe naczynia i piękne urny kanopskie, miniaturowe łodzie, statuetki, pozłacana głowa krowy symbolizująca boginię Hathor, pozłacane łóżko z dwoma świętymi krowami, model spichlerza, liczne wazy, szkatuły zawierające bransolety, obrączki, wisiorki, kolczyki, a nawet rozłożony na części pojazd - wszystko zrobione ze złota, ametystu, turkusów, kornaliny i innych szlachetnych materiałów. Rzeczy te były potrzebne młodemu faraonowi do życia w zaświatach. Znaleziono również 413 drewnianych figurek uszebti, wyobrażające samego faraona, które miały go zastępować, gdyby Ozyrys zażądał pracy.
Ściany zdobiły piękne malowidła i płaskorzeźby, wykonane przez starożytnych artystów. Jedna z płaskorzeźb przedstawiała Tutanchamona w towarzystwie jego małżonki Anchesenamon, wręczającej mu bukiet kwiatów w ogrodzie. W sali unosiła się woń perfum i pachnideł.
Ciało faraona spoczywało w trzech złotych trumnach, włożonym jedna w drugą, oraz w sarkofagu z żółtego kwarcytu, o prostokątnym kształcie, z wiekiem z różowego granitu, ukrytym w nakładających się na siebie czterech kaplicach z drewna, pokrytych złotą folią. Jednak trumna środkowa, była najwspanialszą, jaką kiedykolwiek miał egipski faraon. Zrobiona została z drewna, pokrytego złotem, inkrustowanego szkłem i barwnymi kamieniami, posiadała ornament w kształcie piór (riszi), a na piersiach dwie złożone dłonie – jedna trzymająca laskę, a druga bicz, czyli symbole władzy faraona. Trumna środkowa była tak dokładnie dopasowana do trumny zewnętrznej, że Carter zdołał ją wyjąć z wielkim trudem. W niej znajdowała się trzecia, najbardziej wewnętrzna trumna, ze szczerego złota, z którą Tutanchamon miał bezpośredni kontakt, ważąca 110,4 kg. Na królewskiej głowie i ramionach leżało prawdziwe, idealnie zachowane arcydzieło sztuki – maska z podobizną faraona ze złota, inkrustowanego barwnym szkłem i kamieniami, m.in. ciemnoniebieskim lazurytem. Ważyła ponad 10,2 kg. Faraon przedstawiony był w chuście nemes, z głową sępa i kobrą nad czołem. Sama mumia faraona przetrwała w złym stanie z powodu chemicznych reakcji spowodowanych przez żywice, których użyto do balsamowania zwłok; była poobwieszana mnóstwem ozdób i amuletów, chroniących faraona w zaświatach. Tutanchamon był delikatnej budowy, mierzył ok. 1,65 cm wzrostu. Na podstawie wyników badań stwierdzono, że żył 17 lub 18 lat. Promienie rentgenowskie ujawniły uszkodzenie czaszki. Podobiznę króla znamy dzięki statuetce, zrobionej zapewne w chwili jego śmierci.
Wszystkiego było tak wiele, że dokumentację przedmiotów Howard Carter praktycznie prowadził do końca swojego życia.

KLĄTWA FARAONA



Jeśli w krótkim czasie umiera nagle wiele osób mających kontakt z grobowcem, to możemy mówić o „klątwie faraona” – mowa tu o klątwie Tutanchamona, wyrytej nad wejściem do grobowca: „Niechaj śmierć na rączych
skrzydłach dosięgnie tego, kto naruszy grób faraona”. Pierwszą ofiarą prawdopodobnie klątwy Tutanchamona był człowiek, który jako drugi przyczynił się do odkrycia jego grobowca – sir lord Carnarvon. Na początku 1923 roku, cztery miesiące po tym, jak wszedł wraz z Carterem do grobowca, Carnarvon został ukąszony przez moskita; w ranek podczas golenia wdała się infekcja. Dostał gorączki i 5 kwietnia 1923 roku zmarł. Podobno w chwili gdy umierał, w Kairze zgasły wszystkie światła. Inna historia związana z klątwą, opowiada jak w dniu, kiedy otwarto grobowiec kobra połknęła kanarka Cartera – tutaj przytaczamy kobrę ze słynnej maski Tutanchamona. Później umierały jeszcze kolejne osoby w niewyjaśnionych okolicznościach, mające coś wspólnego z odkryciem.
Wszystkie te przypadki tłumaczono sobie rzekomą klątwą, jednak większość tych, którzy byli w grobowcu i sam Carter umarli śmiercią naturalną. Zważywszy, jak sławnym stał się Tutanchamon z chwilą odnalezienia jego grobu, król ten powinien być raczej zadowolony niż rozgniewany.

TUTANCHAMON DZISIAJ

Obecnie większość skarbów z grobowca Tutanchamona można podziwiać w Muzeum Narodowym w Kairze. Grobowiec pozostał niemal pusty, z wyjątkiem sarkofagu, zawierającego jedną ze złotych trumien, w której spoczywa po wsze czasy ciało faraona. Grobowiec może wydać się martwy i zubożony, choć aura świętości, jaka go otaczała, wciąż trwa. Zwiedzający nadal mogą doznać niezwykłego uczucia, którego doświadczył Carter i jego towarzysze, kiedy po raz pierwszy dostrzegli złotą trumnę.

Odkrycie grobowca Tutanchamona było jednym z największych odkryć w historii archeologii: Howard Carter spełnił dzieło swojego życia, a sam Tutanchamon osiągnął odwieczne pragnienie faraonów – stał się nieśmiertelny po wsze czasy.
16:35, egipt1324
Link Dodaj komentarz »
Jeśli jesteś odwarzny to przeczytaj jeden z mitów, ,,ŚMIERĆ OZYRYSA"

Dawno temu, kiedy Egiptem rządzili bogowie, bogini nieba Nut urodziła czworo boskich dzieci. Ozyrys, Izyda i Neftyda narodzili się piękni, mądrzy i bez skazy, lecz ich brata Seta szpeciła nieprzeparta skłonność do zła. Ozyrysowi przeznaczony był tron faraonów. Wraz ze swą siostrą - małżonką Izydą rządził Egiptem przez wiele lat w pokoju, a będąc władcą sprawiedliwym i mądrym, cieszył sie miłością poddanych. Złościło to Seta, który, coraz bardziej zazrdroszcząc bratu powodzenia postanowił zamordować go i przejąć władzę. Set sporządził wspaniałą, intarsjowaną skrzynię, odpowiadającą wymiarom ciała, a następnie wydał huczną ucztę. Podstępnie ogłosił, że skrzynia przypadnie w nagrodę temu, kto się w niej zmieści; próbowali wszystcy, ale udało się oczywiście tylko Ozyrysowi. I kiedy Ozyrys położył się w skrzyni, Set zatrzasnął wieko. Skrzynię - która stała się trumną - zamknięto, zalano roztopionym ołowiem i wrzucono w wody Nilu. Set ogłosił się królem i cały egipt musiał pokłonić się nowemu władcy. Zniesiona prądem Nilu trumna popłyneła ku morzu, lecz w poliżu Byblos rozpętała się burza i fale złożyły skrzynię z Ozyrysem w gałęziach wielkiego drzewa, które z wolna rozrosło się wokól niej. A kiedy nadszedł czas, drzewo ścięto. postawiono je w pałacu króla, gdzie służyło za kolumnę podpierającą strop. Izyda opiłakiwała stratę męża i jak zmiemia długa i szeroka poszukując jego ciała. Kiedy w końcu przybyła do Byblos, z pomocą królowej udało jej się wydobyć ze środka kolumny trumnę Ozyrysa. Powróciła do Egiptu, by pochować swego męża. Ukryła wpierw jego ciało w bagnie, ale niestety, odkrył je Set i poćwiartowawszy ciało brata na czternaście kawałków, rozrzucił je po świecie. Izyda wezwała na pomoc Neftydę. Obie siostry przybrawszy postać ogromnych ptaków szukały jak ziemia długa i szeroka, szczątków Ozyrysa, a odnalezione części zanosiły do Egiptu. Nie mogły jedynie znaleźć jego penisa, połkniętego przez żarłoczną rybę, żyjącą w wodach Nilu. Nie tracąc ducha Izyda sporządziła kopię penisa i recytując świe zaklęcia, przywróciła życie mężowi. Magi tych zaklęć była tak potężna, iż wkrutce poczęła i urodziła dziecko. Kiedy Horus, syn Ozyrysa, dorósł, pomścił ojca. Obalił wuja zdrajcę i zasiadł na tronie Egiptu jako prawowity władca. Ozyrys zaś władał swoją krainą cieni - Królewstwem Umarłych. Losy Ozyrysa Oferowały nadzieję, iż życie może trwać także po śmierci. Odtąd każdego władcę Egiptu utożsamiano za życia z Horusem, po śmierci zaś z Ozyrysem.

16:24, egipt1324
Link Dodaj komentarz »
środa, 31 stycznia 2007
Dynastje Faraońskie

Okres Wczesnodynastyczny (Archaiczny) - ok. 3100-2686 roku p.n.e.

I dynastia tynicka (ok. 3100 p.n.e. - 2890 p.n.e.) - Narmer, Aha, Dżer, Dżet, Den, Anedżib, Semerchet, Kaa
II dynastia tynicka (ok. 2890 p.n.e. - 2686 p.n.e.) – Hotep, Nubnefer, Baneteru, Uadżans, Neferkare, Nefersokar.

Stare Państwo - ok. 2686-2181 roku p.n.e.

III dynastia (ok. 2686 - 2613 p.n.e.) – Nebka, Dżeser, Dżeser Teti, Sedżes (?),Neferka, Hu.
IV dynastia (ok. 2613 - 2498 p.n.e.) – Snerfu, Chufu, Redżedef, Chaefre, Baufre, Menkaure, Menkaure, Dedefptah.
V dynastia heliopolitańska (ok. 2498 - 2345 p.n.e.) - Userkaf, Sahure, Neferirkare Kakai, Szepseskare Isi, Neferefre, Niuserre Ini, Menkauhor Akauhor, Dżedkare Rzezi, Unas.
VI dynastia (ok. 2345 - 2181 p.n.e.) - Teti, Userkare, Merire Pepi I, Merenre Antyemsaf I, Meferkare Pepi II, Merenre Antyemsaf II, Menbkare.

Pierwszy Okres Przejściowy

VII dynastia (ok. 2181 - 2173 p.n.e.) lista znanych władców panujących w tym okresie – Neferkare, Neferkare Nieb, Dżedkare Szemai, Neferkare Chendu, Merienhor Neferkamin, Nikare, Neferkare Terenu, Neferkahor.
VIII dynastia tebańska (ok. 2173 - 2160 p.n.e.) – Uadżkare Pepisonbe, Neferkamin Anu, Kakare Ibi, Neferkare, Neferkauhor Kapuibi, Neferirkare.
IX dynastia herakleopolitańska (ok. 2160 - 2120 p.n.e.) – Meribre Cheti I, Neferkare Nebkaure, Cheti II, Setut.
X dynastia herakleopolitańska (ok. 2120 - 2060 p.n.e.) – Merihathor, Neferkare, Uachare Cheti III, Merikare, Nebkaure Cheti IV.

Średnie Państwo (tebańskie)- około 2133-1786 roku p.n.e.

XI dynastia tebańska (ok. 2133 - 1991 p.n.e.) - Mentuhotep I, Antef I, Antef II, Antef III, Nebhepetre Mentuhotep II, Seanchkare Mentuhotep III, Nebtauire Mentuhotep IV.
XII dynastia (ok. 1991 - 1786 p.n.e.) - Sehetepibre Amenemhat I, Cheperkare  Senusret I, Cheperkare  Senusret I, Nebkaure Amenemhat II, Chakeperre Senusret II, Chakaure Senusret III, Nimaatre Amenemhat III, Macherure Amenemhat IV, Sebekkare Sebeknefrure.

Drugi Okres Przejściowy

XIII dynastia (ok. 1786 - 1633 p.n.e.) – Wegaf, Senbuf Amenemhat V, Sekhemre Khutawi, Amenemhat VI, Sehetepibre, Iufeni, Amenemhat VII, Nebnun Semenkare, Hornedjheriotef, Sewdjkare I, Sewdjkare I, Sebekhotep I, Reniseneb, Hor I, Amenemhat VIII, Amenemhat IX Sebekhotep II, Khendjer, Imiramesha, Antef IV, Seth I, Panteni, Ameni Kemu, Ibi, Aakeni, Sebekhotep III, Neferhotep I, Sahathor, Sebekhotep IV, Sebekhotep V, Iaib, Ai I, Sebekhotep VI, Ini, Sankhenre Suadjetu, Ind, Neferhotep II, Hori, Sebekhotep VII, Didumes, Ibi, Senebmiu, Sekhaenre, Merkheperre, Merikare, Senweseret IV, Montuemsaf, Neferhotep III, Mentuhotep V, Nerkare, Wesermontu, Sebekhotep VIII, Ini, Mentuhotep VI, Senaib, Sebekhotep IX, Wepwawetemsaf, Hor Meritami, Sebekai, Khuiiker.
XIV dynastia (ok. 1786 - 1603  p.n.e.) przypisuje się tej dynastii panowanie około 66 władców z pięciu rodzin, jednak wiele imion nie da się odczytać. – Nehesi, Khatire, Nebfawre, Sehebre, Meridjefare, Sewadjkare II, Nebdjefare, Wbenre, Awtibre, Herwibre, Nebsenre, Sekheperenre, Djedkherure, Sankhibre, Kanefertumre, Kakemetre, Neferibre, Ankhkare, Menibre, Hebi, Aped, Hepw, Shemsu, Wrkai, Bebnem, Seth II, Sinu, Hor III, Nibef, Penestensepti, Kherhemwetshepsut, Khuihemwet.
XV dynastia Dynastia Wielkich Hykosów (ok. 1674 - 1567 p.n.e.) - Maibre Szeszi, Meruserre Jakobher, Seuserence Chain, Auserre Apopi, Nebchepeszre Apopi, Nebchepeszre Apopi, Aasehere Chamudi.
XVI dynastia Dynastia Małych Hykosów (ok. 1684 - 1567 p.n.e.) z tego okresu pewne jest tylko osiem imion władców - Anat-Her, Weser-Anat, Semqen, Seket, Wasa, Qar, Seneferankhre Pepi III, Beb-ankh, Nebmaatre, Nikare II, Meribre, Aahetepre, Aaneterre, Nebwankhre, Ahetepre, Nebweserre, Khaweserre, Khaimure, Yakob-baal, Yakobaam, Yam, Amu.
XVII dynastia (1650 - 1567 p.n.e.) - Sechemre Uahcha Rehotep, Sechemre Uepmaat Antef, Nebcheperre Antef, Sechemre Uadżachau Sebekemsaf, Sechemre Sementaui Dżechuti, Senachtenre Tao, Sekenenre Tao, Uadżcheperre Kames



Nowe Państwo Tebańskie - około 1567-1085 roku p.n.e.

XVIII dynastia (1567 - 1320 p.n.e.) - Nebpehtire Ahmosis, Dżeserkare Amenhotep I, Aacheperkare Totmes I, Aacheperanre Totmes II, Maatkare Hatszepsut, Mencheperre Totmes III, Aacheperure Amenhotep II, Mencheperure Totmes IV, Nebmaatre Amenhotep III, Nefercheperure Amenhotep IV – Echnaton, Semenchkare, Nebcheperure Tutanchamon, Chepercheperure Aj, Dżesercheperure Horemheb.
XIX dynastia (1320 - 1200 p.n.e.) - Menpehtire Ramzes I, Menmaatre Seti I, Usermaatre Ramzes II, Baenre Amenemes, Usercheperure Seti II, Aachenre Setepnere Merenptah Siptah, Sitre Merietamon Tausret, Jarsu.
XX dynastia (1200 - 1085 p.n.e.) - Userkaure Setnacht, Usermaatre Mariamon Ramzes III, Usermaatre Setepenamon Ramzes IV, Usermaatre Secheperenre Ramzes V, Nabmaatre Meriamon Ramzes VI, Usermaatre Miamon Ramzes VII, Usermaatre Achnamon Ramzes VIII, Nefrekare Satepenre Ramzes IX, Chepermaatre Setepenre Ramzes X, Chepermaatre Setpenptah Ramzes XI.

Trzeci Okres Przejściowy

XXI dynastia (1085 - 950 p.n.e.) - Chedżcheperre Setepnere Smendes, Neferkare Hekauaset Psusennes I, Usermaatre Setepenamon Amenemope, Nutcheperre Setepenamon Siamon, Ticheperure Setepenamon Psusennes II.
Arcykapłani Świątyni Amona w Tebach (1085 - 950 p.n.e.) – Herihor, Pianchi, Pinedżem I, Masaharta, Mencheperre, Nesbenebded, Pinedżem II.
XXII dynastia libijska (950 - 730 p.n.e.) - Szeszonk I, Osorkon I, Takelot I, Osorkon II, Szeszonk II, Takelot II, Szeszonk III, Pamai, Szeszonk IV.
XXIII dynastia libijska (ok. 817 - 730 p.n.e.) – Pedubastis, Szeszonk V, Osorkon III, Takelot III, Amonrud (?),Osorkon IV.

Epoka Późna

XXIV dynastia saicka (730 - 715 p.n.e.) – Tefnacht, Bakenranef.
XXV dynastia nubijska-kuszycka (751 - 656 p.n.e.) – Pianchi, Szabaka, Szabataka, Taharka, Tanutamon.
XXVI dynastia saicka (663 - 525 p.n.e.) - Psametyk I, Necho, Psametyk II, Apries, Amazis, Psametyk III.
XXVII dynastia, perscy władcy z dynastii  Achemenidów (525 - 404 p.n.e.) - Kambyzes II, Dariusz I Wielki, Kserkses, Artakserkses I, Dariusz II.
XXVIII dynastia (404 - 398 p.n.e.) - Amyrtajos.
XXIX dynastia (398 - 378 p.n.e.) - Neferites I, Achoris, Psamutis, Neferites II.
XXX dynastia (378 - 341 p.n.e.) - Nektanebo I, Teos, Nektanebo II.
Władcy perscy, którzy nie tworzą osobnej dynastii (341 - 330 p.n.e.) - III, Ochos, Arses, Dariusz III Kadamon.

Okres grecko-ptolomejski - 305-30 rok p.n.e.

Władcy macedońscy (332 - 304 p.n.e.) - Aleksander Wielki, Filip Arrhidaeus, Aleksander IV.
Dynastia Lagidów (Ptolemeusze) (305 - 30 p.n.e.) - Ptolemeusz I Soter I, Ptolemeusz II Filadelfos, Ptolemeusz III Euergetes I, Ptolemeusz IV Filopator I, Ptolemeusz V Epifanes, Ptolemeusz VI Filometor, Ptolemeusz VII Neos Filopator II, Ptolemeusz VIII Euergetes II Fyskon, Ptolemeusz IX Soter II Lathyros, Ptolemeusz X Aleksander I, Kleopatra III, Kleopatra Berenike III, Ptolemeusz XI Aleksander II, Ptolemeusz XII Neos Dionizos, Berenike IV, Kleopatra VII Filopator, Ptolemeusz XIII Neos Dionizos, Ptolemeusz XIV, Ptolemeusz XV Cezarion



Źródła:
- Historia Powszechna. Starożytność., Józef Wolski, wyd. naukowe PWN, Warszawa 1996

12:58, egipt1324
Link Dodaj komentarz »
środa, 24 stycznia 2007
Mumie! (:-O)-<---<

Słowo "mumia" pochodzi od arabskiego "mumiyah", co oznaczało "ciało zakonserwowane woskiem". Oczywiście Arabowie nie mieli pojęcia o metodach mumifikacji stosowanych przez starożytnych Egipcjan, stąd, przypuszczalnie, w nazwie pojawił się wosk.

Początki mumifikacji sięgają czasów predynastycznych, czyli sprzed 3000 r.p.n.e. i związane są z naturalnymi właściwościami tamtejszego klimatu. Brak wilgoci i bakterii sprawiał, że ciała pochowane w piasku ulegały naturalnej mumifikacji. Kiedy Egipcjanie w toku postępu cywilizacyjnego zaczęli budować kamienne grobowce, zauważyli że chowane tam ciała nie zachowują już tych właściwości. Dlatego zrodziła się potrzeba sztucznego balsamowania zwłok, co miało również swoje wyjaśnienie natury religijnej - dusza zmarłego musiała "mieć dokąd wrócić". Sztuka mumifikacji była doskonalona w ciągu długich dziejów Egiptu, a swój szczyt osiągnęła w czasach Nowego Państwa.

Ceremonia balsamowania zwłok trwała siedemdziesiąt dni. Wszystkie kolejne czynności wraz z towarzyszącymi im obrzędom religijnym wykonywano wg ściśle ustalonego harmonogramu. Ciało umieszczano na podłużnym cokole i przystępowano do pierwszej czynności - usunięcia narządów wewnętrznych. Mózg usuwano po kawałku przez nozdrza przy pomocy metalowych szpikulców. Pozostałe narządy - żołądek, jelita, płuca i wątrobę (serce pozostawiano wewnątrz) wyjmowano w całości przez otwór w brzuchu i umieszczano je w specjalnych naczyniach zwanych urnami kanopskimi (od imienia sternika Kanoposa czczonego pod postacią dzbana). Urny miały wieka w kształcie ludzkich, a w późniejszych czasach też zwierzęcych głów. W następnej kolejności kapłani przystępowali do samego balsamowania ciała. Prawdopodobnie używano do tego celu sody rodzimej i uwodnionego węglanu sodu. Tak przygotowane ciało poddawano różnym zabiegom kosmetycznym i namaszczano je żywicami oraz innymi substancjami o właściwościach konserwujących. Wnętrze wypełniano zwiniętym płótnem, oczodoły sztucznymi oczami, a na końcu bandażowano dokładnie całe ciało. Gotową mumię składano z wielkim namaszczeniem w trumnie lub bogato zdobionym sarkofagu. Rytuałem wieńczącym pochówek była ceremonia "otwarcia ust", dzięki której zmarły miał odzyskać zdolność do poruszania się, mówienia i jedzenia. Grób był oczywiście bogato wyposażony we wszelkie sprzęty, pożywienie oraz figurki służących zwane "uszebti". Dla zapewnienia szczęśliwego przejścia do krainy umarłych niezbędne były magiczne teksty umieszczane w grobowcu w postaci wyrytych w kamieniu Tekstów Piramid (Stare Państwo), Tekstów Sarkofagów (Średnie Państwo) i Księgi Umarłych - tekstów kaligrafowanych przez kapłanów lub skrybów na zwojach papirusów (Nowe Państwo).

Wszystkie te zabiegi nie stanowiły jeszcze klucza do zaświatów. Dusza stawała po śmierci przed sądem ozyrysowym. Na początek zmarły musiał przekonać czterdziestu dwóch sędziów, że prowadził prawe życie, a dusza jego jest czysta. W ostatecznej rozprawie stawał przed samym Ozyrysem - sędzią najwyższym i kładł swoje serce na wadze. Na drugiej szali bóg Anubis kładł pióro - symbol "maat" i przystępował do ważenia. Wyniki zapisywał Thot - bóg skryba. Jeżeli serce było lżejsze niż pióro, zmarły przechodził do krainy wiecznej szczęśliwości. W przeciwnym razie jego dusza zostawała potępiona na wieki...

Osobny rozdział zagadnienia mumifikacji stanowi balsamowanie zwierząt. Ponieważ Egipcjanie wierzyli, że bogowie wcielają się w ich ciała, poświęcali zwierzęcym mumiom całe cmentarze, które zlokalizowane były zawsze przy świątyni określonego boga. Stąd np. przy świątyni bogini Bastet znaleziono ogromne cmentarze zabalsamowanych kotów. Mumifikowano również ibisy, węże, jaszczurki, gazele, sokoły, byki, barany, krokodyle. Zwyczaj ten rozwinął się zwłaszcza w późniejszych czasach państwa egipskiego i nie przybrał on tak ceremonialnego kształtu, jak w przypadku mumifikacji ludzi. Zasadniczo, ograniczono go tylko do zabandażowania zwłok zwierzęcia, które czasami umieszczano w kształtnym sarkofagu.

15:51, egipt1324
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 12 grudnia 2006
SZTUKA STAROŻYTNEGO EGIPTU
  • Rzeźba i malarstwo

    Rzeźbę egipską w okresie państwa starożytnego cechują powaga i monumentalnosć form. Nie operuje ona szczegółami, a mimo to wydobywa formę ciała lub stroju, co więcej podkresla nawet cechy psychiczne. Jest portretowo wierna, choć nie jest naturalistyczna. Pod względem technicznym stoi wysoko. Rzeźbiarze, pracując w materiale twardym, jak granit czy dioryt, rzeźbili z całą swobodą. A przecież pracowali dłutami kamiennymi.
    Obok rzeźby rozkwitło malarstwo. Miało charakter dekoracyjny i takim pozostało. Egipcjanie mieli odmienne zrozumienie ludzkiej postaci. Chcieli podkreslić wszystkie jej własciwosci w ten sposób,że nogi przedstawiano z profilu, a korpus, ręce i oko przedstawiano frontalnie. Malarstwo egipskie nie straciło nigdy swych powiązań z pismem, tak że nawet w okresie największego bogactwa kolorów były one kładzione podobnie jak w hieroglifach. Mimo schematyzmu malarstwo egipskie zarówno w okresie starożotnym jak i później zdobywa się na swietne obrazy zwierząt, roslinnosci, przedmiotów. Słynny fryz gęsi nad brzegami Nilu swiadczy o bystrej obserwacji natury i zdolnosci do jej odtwarzania.





  • Piramidy i swiątynie

    Piramidy i grobowce skupiły się na południe od delty Nilu koło Memfis i Gize. Znamy ich około osiemdziesięciu. Pierwsze piramidy były zapewne grobowymi kopcami, później budowano kamienny grób (zwany mastabą). Z czasem, jeszcze w 4 tysiącleciu p.n.e. owe mastaby zmieniły się w schodkowe budowle. Pierwsze piramidy schodkowe (w Sakkarze i w Medum) były pełne, z wyjątkiem komór i przedsionka oraz grobowej izby. Z czasem rozwinęły się przestrzenie, przybyło im korytarzy i komór oraz dekoracji na scianach.
    Najsłynniejsze są trzy piramidy koło Gize. Zbudowano je dla faraonów Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa. Obok znajdowały się kaplice i mniejsze piramidy dworzan. Same piramidy wykonane były z kamiennych bloków. Piramida Cheopsa liczy 146 m wysokosci, 230 m długosci, na jej budowę zużyto przeszło dwa miliony głazów o wadze dwu i pół ton.
    Za czasów Sredniego Państwa rozpoczyna się architektura swiątyń egipskich. Taką pierwszą budowla była swiątynia królowej Hatszepsut w Deir el Bahari. Jest to kilkutarasowa swiatynia, odługich kolumnach, dźwigających proste belkowanie.
    Swiątynie nie były jak kiedys związane z kultem zmarłych, lecz poswięcone poszczególnym bogom. Są pierwszymi na wielką skalę budowlami sakralnymi. Najlepiej pokazują to swiątynie w Karnaku i w Luksorze. Powstawały na planie niemal zawsze jednakowym. Przed budynkami wznosiła się fasada wejsciowa (pylon), przez którą prowadziła brama. Za bramą leżał dziedziniec kolumnowy, potem przedsionek i boczne sale. Na osi swiątyni znajdowała się główna sala z posągiem bóstwa.
    Pierwsze tysiąclecie przed n.e. nie wydało już tak swietnych dzieł jak poprzednie. Najwybitniejszą budowlą jest tu swiątynia Horusa w Edfu (III - I w. p.n.e.) zbudowana za Ptolemeuszów. W zakresie architektury kolumnowa hala w File nad Nilem (swiątynia Izydy z czasów Trajana) jest ostatnim przykładem dawnych tradycji egipskich.


  • 18:03, egipt1324
    Link Komentarze (1) »